تست 2ME wright :

2ME wright (مرکاپتواتانول) :این آزمایش پس از مثبت شدن رایت صورت می گیرد تا کلاس آنتی بادی را تشخیص دهیم. در این تست ابتدا بوسیله ماده ای به نام 2- مرکاپتواتانول ، پیوندهای دی سولفیدی موجود در ساختمان IgM و در نتیجه کل IgM های احتمالی موجود در سرم بیمار را تخریب می کنند. سپس با این سرم بدونIgM ، آزمایش را به همان طریقی که در رایت گفته شد ( تهیه رقتهای متعدد) ادامه داده و درانتها آنتی ژن مخصوص 2ME را به همه لوله ها می افزایند . پس از 24 ساعت انکوباسیون در 37 درجه ، آخرین لوله ای که در آن آگلوتیناسیون مشاهده شود به عنوان تیتر 2ME گزارش می شود . مهمترین کاربرد این آزمایش ، تشخیص افتراقی بین بروسلوز فعال از غیر فعال در فردی است که تظاهرات بالینی بیماری را دارد ولی کشت او منفی و تیتر رایت وی نیز پایین است.گفتیم در بروسلوز فعال IgG افزایش می یابد ( هفته سوم بیماری تا قبل از درمان مناسب ) و حتی از IgM نیز بیشتر می شود که در این شرایط 2ME مثبت می شود. ولی اگر درمان صورت پذیرد (بروسلوز غیر فعال شود) چون IgG از بین میرود 2ME هم منفی خواهد شد. البته همانطور که در اول بحث گفته شد در اول بیماری هم که هنوز IgG تولید نشده ، با وجود فعال بودن بیماری ، 2ME منفی است.

تست 2ME نوعی آزمایش آگلوتیناسیونی است که در حضور 2 - مرکاپتواتانول، صورت میگیرد0 این ماده باعث غیر فعال شدن مولکول های IgM میشود و تاثیر خود را از طریق متلاشی کردن پیوند های دی سولفیدی مولکول IgM اعمال مینماید و لذا پس از حذف IgM در صورت وجود IgG در واکنش، شرکت میکند و با این روش، مورد سنجش قرار میگیرد.

همانطور که قبلا نیز اشاره شد در تست آگلوتیناسیون رایت، هر دو ایمونوگلوبولین G و M شرکت میکنند و لذا به منظور مشخص کردن اجزاء شرکت کننده در این تست، میتوان از آزمون 2ME استفاده نمود. به این ترتیب که اگر قبل از اضافه کردن 2ME عیار تست رایت، بالغ بر 80 : 1 و بعد از افزودن 2ME کاهش یافته و به 10 : 1 برسد به این معنی است که تقریبا تمامی ایمونوگلوبولین موجود در لوله آزمایش، از نوع IgM است ولی اگر بعد از اضافه کردن 2ME عیار 80 : 1 کاهش نیابد، دلیل بر اینست که تمامی ایمونوگلوبولین شرکت کننده در واکنش از نوع IgG میباشد.

موارد کاربرد تست 2- مرکاپتواتانول :

1 ) بعنوان یک آزمایش تکمیلی برای تفکیک بروسلوز حاد از مزمن و یا تماس قبلی با آنتی ژن بروسلا به کار میرود. چرا که در موارد درمان شده بیماری، مقدار آن در عرض شش ماه به حداقل میرسد و یا کاملا محو میگردد. عیار 160 : 1 یا بالاتر این تست که به مدت بیش از یکسال پس از شروع بیماری ادامه یابد حاکی از عدم بهبود بروسلوز میباشد و از طرفی عیار کمتر از 160 : 1 در تست 2ME که به فاصله بیش از یک سال پس از شروع بیماری انجام شده باشد قویا بر علیه تشخیص بروسلوز مزمن، میباشد.

2 ) در بروسلوز مزمن، در صورت عدم تغییر در عیار تست رایت و ثابت ماندن عیار قبلی، عینی ترین، دلیل وجود عفونت فعلی یا اخیر شامل بالا بودن عیار آگلوتیناسیون 2ME میباشد و در مجموع، گرچه عیار 160 : 1 یا بالاتر تست رایت، حاکی از تماس قبلی با بروسلا یا آنتی ژنهائی که با بروسلاها واکنش متقاطع دارند میباشد یک عیار واحد 160 : 1 یا بالاتر در تست 2ME حاکی از وجود عفونت فعلی یا اخیر، میباشد.

3 ) سودمندترین آزمون بررسی پاسخ درمانی بروسلوز، به حساب می آید و لذا به این منظور نیز به کار برده میشود.

زمان مثبت شدن تست 2ME :

در طول هفته های اول تا دوم بیماری، ایمونوگلوبولین M افزایش می یابد و 3 - 2 هفته پس از شروع بیماری مقدار IgG نیز افزوده میشود. از طرفی با تشخیص بموقع و درمان سریع و کافی بروسلوز، آنتی کرهای IgG در عرض 12 - 6 ماه از سرم، محو میگردند ولی در صورتی که بیماری تشخیص داده نشود و تحت درمان، قرار نگیرد در بالغ بر 15% موارد، سیر آن ادامه یافته آگلوتینین های نوع IgG در سطح بالائی باقی خواهد ماند. در حالیکه بالا بودن مقدار IgM ممکن است امری عادی باشد بطوری که در عده زیادی از مبتلایان به بروسلوز، حتی پس از درمان کامل بیماری عیار آگلوتینین های IgM و در نتیجه عیار تست رایت به مدت چندین سال، مثبت باقی می ماند و عیار 160 : 1 یا کمتر در کارگران کشتارگاه ها شایع میباشد و با اضافه کردن ماده 2ME میتوان به این موضوع پی برد.

عیار با ارزش تست 2ME :
عیار 160 : 1 یا بیشتر در تست 2ME نمایانگر عفونت بدون علامت فعلی و در صورت وجود علائم بالینی، نشان دهنده عفونت فعال فعلی میباشد ولی عیارهای 80 : 1 و 40 : 1 ندرتا ممکن است نشان دهنده عفونت های مهم اخیر باشد و بالاخره در بیمارانی که پس از گذشت سه هفته هنوز 2ME آنها بالغ بر20 : 1 یاکمتر باشد احتمال دخالت بروسلا بعنوان عامل مولد، بیماری تا حدود زیادی نفی میگردد. این تفاسیر، ممکن است در مورد بیماران مبتلابه بروسلوز ناشی از گونه آبورتوس، صدق کند ولی در مبتلا یان به بروسلوز ناشی از گونه ملیتنسیس به علت کثرت آنتی ژن M و قلت آنتی ژن A (بر خلاف آبورتوس) و استفاده از آنتی ژن بروسلا آبورتوس در آزمایشات سرولوژیک، بنظر میرسد در صورت وجود علائم بالینی منطبق بر بروسلوز، عیار های پائینتر نیز، با ارزش باشد زیرا هیچگاه نمیتوان انتظار داشت با آنتی ژن بروسلا آبورتوس، عیار واقعی آنتی کرهای ضد بروسلا ملیتنسیس، سنجیده شود. از طرفی اگر بتوان در کشور هائی مثل ایران که تمامی موارد بروسلوز انسانی، ناشی از گونه ملیتنسیس است جهت سنجش عیار ها از آنتی ژن ملیتنسیس، استفاده کنیم در اینصورت تفسیر های فوق، در مملکت ما نیز ممکن است صحیح باشد. البته نظر به اینکه تماس با این آنتی ژن به هنگام تهیه آن خطراتی را بدنبال خواهد داشت از ساختن آن حتی در ایران که در اغلب موارد با بروسلوز انسانی ناشی از گونه ملیتنسیس، مواجه هستیم اجتناب میشود.